Cocks fighting in the arena, Villavicencio, Colombia, 18 April 2006

Φαίνεται ότι πρώτιστος σκοπός της ύπαρξής μας, είναι να κακαρίζουμε σαν κοτόπουλα πίσω απ’ το κοτετσόσυρμα. Να ορνιθοσκαλίζουμε μέσα στις ακαθαρσίες, ψάχνοντας να βρούμε τα σκουληκάκια που θα χορτάσουν την κακομοιριά μας. Ραμφίζοντας με μανία, πασχίζουμε ν’ ανακαλύψουμε μέσα στις λάσπες, αυτά που μας χωρίζουν, αδιάφοροι για οτιδήποτε θα μπορούσε να μας ενώσει, έστω και προσωρινά, απέναντι στην πολύχρωμη συμμορία των αυτόκλητων σωτήρων που κανοναρχούν ποικιλοτρόπως τις ζωές μας. Όλοι μας, εναντίον όλων· κι οι βουλιμικοί μνηστήρες του γκουβέρνου, τέρατα μασκαρεμένα με μουτσούνες ανθρώπινες, στρογγυλοκαθισμένοι αναπαυτικά σε τραπέζι στρωμένο με τα ασημικά των γιαγιάδων μας, διασκεδάζουν. Σερβιρισμένοι με λίβρες από τη σάρκα μας, πίνουν στην υγειά μας το αίμα μας, από κολονάτα, κρυστάλλινα ποτήρια, κλεμμένα από την προίκα μας κι αυτά.

| #121λέξεις | #flash_non_fiction | #μικροπραγματικότητα |#μικρο_εφιάλτης| #Άσκηση_Γραφής | 121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Art: “Antwerpen” by Raskolnick

Με το Φάνη; Αδερφοποιτοί! Αντάμα μέχρι το θάνατο, είπαμε αναμεταξύ όταν μπαρκάραμε. Ναυτεργάτες. Φτώχια καταραμένη, τι να κάμεις…

Μια δόση, αρόδο στην Αμβέρσα, είπαμε να κατέβουμε, ν’ ανάψουμε ένα κερί στη Βαγγελίστρα. “Εντάξει”, είπε ο καπετάνιος, γιατί μας συμπαθούσε. Το πρωινό ήταν χτικιάρικο, όλο μουντάδα· μετά την εκκλησία, βρεθήκαμε απόξω από ένα καπηλειό. Κοιταχτήκαμε και μπουκάραμε. Αρχίσαμε τα βέλγικα τσίπουρα και δώστου· σταματημό δεν είχαμε.

Στο ξαφνικό, ήρθε και στρογγυλοκάθισε απέναντί μας ο Διάολος. Μπουκιά και συχώριο. “Τη θέλω”, του ψιψίρισα. “Όχι, εγώ”, πετάχτηκε εκείνος. Μιλούσε το οινόπνευμα. Λόγο στο λόγο, τραβήξαμε τις κάμες, αν έχεις στο Θεό σου. Αλληλοσφαχτήκαμε για τα ωραία μάτια της Φλαμανδέζας!

Εδώ κάτου, στην Κόλαση, σταυραδερφοί πάλι είμαστε, ώσπου να μας κουβαληθεί η μορφονιά. Μετά, βλέπουμε…

#121λέξεις | #121words | #flashfiction | #μικρομυθοπλασία | #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Art: “Untitled” by Raskolnick

Μπροστά στα καλοχυμένα πόδια της, κελαριστό ποτάμι κυλούσε η ζωή, και η καλή σου τη ρουφούσε με μια δίψα ακόρεστη. Όλοι την ορμηνεύαμε, αλλά πού. Κόχλαζε το αίμα της· κανέναν δεν άκουγε· μόνο ξεκαρδιζόταν μ’ εκείνο το γέλιο της το γάργαρο, τ’ ανέμελο, κοιτώντας μας αφ’ υψηλού με το χαρακτηριστικό βλέμμα των κοριτσιών που θεωρούν τον κόσμο ολάκερο, δικαιωματικά δικό τους.

Ξεπαπουτσώθηκε κι άρχισε να γδύνεται νωχελικά. Κάμποση ώρα, περπάτησε πάνω-κάτω στην αμμουδερή ακροποταμιά· σαν να το ξανασκεφτόταν, σαν να ερχόταν στα συγκαλά της. Αλίμονο! Ξαφνικά, άρχισε να τρέχει με μεγάλες, γρήγορες διασκελιές, βουτώντας στα γκριζοπράσινα, ορμητικά νερά. Με δυνατές απλωτές έβαλε στόχο την αντιπέρα όχθη, μα ήτανε, η καημενούλα, τόσο άμαθη…

Την πήρε το ρεύμα· δεν ξανακούστηκε τίποτα γι’ αυτήν.

#121λέξεις | #121words | #flashfiction | #μικρομυθοπλασία | #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Βill Βrandt photography

Τριγυρνούσα άσκοπα ώσπου βρέθηκα σ’ αυτήν την απόμερη γειτονιά με τις μονοκατοικίες και τους αφρόντιστους κήπους. Μύριζε βροχή. Κοντοστάθηκα σ’ ένα φράχτη ν’ απολαύσω το μεθυστικό άρωμα του χανιώτικου γιασεμιού που μου έσπαγε τα ρουθούνια, όταν πίσω απ’ το παράθυρο είδα τη μορφονιά να μου κάνει νόημα. Δε δίστασα. Άνοιξα την καγκελόπορτα και με μεγάλες διασκελιές έφτασα ως την είσοδο. Μου άνοιξε μια σταφιδιασμένη υπηρέτρια με μαργαριταρένιο χαμόγελο. “Η κυρία περιμένει”, υποκλίθηκε, δείχνοντάς μου το δρόμο.

Μετά, ο οξύς πόνος στην πλάτη, η έκπληξη στη θέα της λεπίδας που ξεφύτρωσε απ’ το στέρνο μου, το αίμα που πλημμύρισε το στόμα μου…

-Θα φθιάξω και λουκάνικα, ψεύδισε η γριά.

-Οι καιροί είναι χαλεποί, δεν μπορούμε να χαραμίσουμε τόσα εντόσθια, συμφώνησε η άλλη.

#121λέξεις | #121words | #flashfiction | #μικρομυθοπλασία | #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Άγνωστος καλλιτέχνης

Ξέπνοος, αισθάνθηκα το ποδάρια μου να λύνονται. Δεν μπορούσα να κρατιέμαι άλλο όρθιος. Γονατίζοντας, σε πρωταντίκρυσα· θυμάσαι; Παραδομένη στο θανατικό, είχες αρχίσει να λυγίζεις κι εσύ. Εκείνα τα πελώρια μάτια σου, αξέχαστα! Καθρέφτιζαν όλη του κόσμου την απόγνωση· μα είχα κι εγώ, θαρρώ, το ίδιο πυρετικό βλέμμα.

Κατά σμήνη πετάριζαν οι αυτόμολες ψυχές πάνω απ’ την εκατόμβη, ελεύθερα χελιδόνια στον ανοιξιάτικο ουρανό. Αξέχαστο θέαμα!

“Χωρίς τους ανθρώπους”, τιτίβιζαν αναμεταξύ τους, “θα επουλωθούν οι πληγές της μάνας Γης”. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου! Ήμουνα σίγουρος ότι κι εσύ, ψυχορραγώντας, καταλάβαινες τη γλώσσα τους. Θυμάσαι πώς πανηγύριζαν το ξεκλήρισμά μας;

Σε είδα που έφευγες να σμίξεις με τους υπόλοιπους, εκεί ψηλά. Μετά, τίποτα. Σκοτάδι και παγωνιά. Είμαι από εκείνους τους άτυχους, που επιβίωσαν…

#121λέξεις | #121words | #flashfiction | #μικρομυθοπλασία | #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Ralph Gibson Photography, 1975, from Quadrants

Είμαι γυναίκα απ’ την κορφή μέχρι τα κόκκινα, περιποιημένα νύχια των ποδιών μου. Η μόνη διαφορά, είναι το πουλί. Δεν το θέλω, θα το κόψω, αλλά τώρα δουλεύω μ’ αυτό. “Το κορίτσι με το παλαμάρι”, φωνάζουν κοροϊδευτικά αλλά μη νομίζετε, ουρά κάνουν! Δε μ’ αρέσει η δουλειά· μου χρειάζονται όμως τα λεφτά, καταλαβαίνετε. Παίρνω τα φάρμακά μου, δεν πίνω καθόλου, μόνο λιγάκι χόρτο καπνίζω. Προσπαθώ να μη μπερδεύομαι, αλλά γίνονται και στραβές. Να, προχθές μου την έπεσε ένα μελαχρινό ντερέκι, που μόνο για το στήθος μου δε με ήθελε· είναι ακόμα μικρούτσικο. Το κάθαρμα, αποδείχτηκε μπάτσος. Όχι μόνο δε με πλήρωσε, αλλά μ’ έσπασε και στο ξύλο. Ευτυχώς είχα μόνο ένα εικοσάρικο απάνω μου· μου το πήρε κι αυτό, ο μαλάκας!

#Άσκηση_γραφής, #121λέξεις #ArtVsPoliceBrutality

#flashfiction #μικρομυθοπλασία

121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Art: My Pillow Book

Είχε ξημερώσει ένα ηλιόλουστο πρωινό. Θα μεσημέριαζε όταν είπα να βγω έναν περίπατο κι έστειλα ηλεκτρονικό αίτημα εξόδου. Μετά συνειδητοποίησα ότι ήμουν ακόμα με τις νυχτικιές. Άρχισα να γδύνομαι όταν μου τρύπησε τ’ αυτιά ο πρωτάκουστος βόμβος. Η ταμπλέτα αναβόσβηνε μ’ έναν αλλόκοτο, επαναλαμβανόμενο ήχο.

“Κωδικός απροσδιόριστος. Μετάβαση εκτός τόπου και χρόνου, επιτρέπεται”, διάβασα και δεν πίστευα στα μάτια μου.

Είχα ακούσει τον αστικό μύθο. Υπήρχε, λέει, στο βαθύ διαδίκτυο μια εφαρμογή που σ’ έστελνε σ’ έναν άλλο κόσμο, όπου ο άνθρωπος δεν τρώει τις σάρκες του, έναν κόσμο χωρίς δυνάστες.

Έπρεπε μόνο να απαντήσω #Me_Too

Με τρεμάμενα δάχτυλα πληκτρολόγησα το μήνυμα και πατώντας το κουμπί, μια υπερκόσμια δύναμη με ρούφηξε μέσα στην οθόνη.

Ξύπνησα με ένα γλυκό χαμόγελο. Έβρεχε δυνατά.

| #121λέξεις | #121words | #flashfiction | #μικρομυθοπλασία | #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα, όταν κατάλαβα ότι αυτό που συνέβαινε ήταν αναπόφευκτο, θυμήθηκα τη μάνα μου. “Να προσέχεις σήμερα, είδα όνειρο” μου είχε πει το πρωί στο κατώφλι του σπιτιού. Είχα σκύψει και την είχα φιλήσει γελώντας. Δεν μπορούσε να χωνέψει ότι ο μοναχογιός της ήταν αστυνομικός. “Για άλλα σε είχα εγώ”, μουρμούριζε με κάθε αφορμή κι ας ήμουν κορυφαίος στην υπηρεσία προστασίας υψηλών προσώπων… Τρελόγρια είναι αλλά τι να κάνω… Μάνα μου είναι…

Μετά, ο γδούπος από το χτύπημα του κορμιού πάνω στο αυτοκίνητο. Η μοτοσυκλέτα διαλύθηκε. “Σκατά”, βόγκηξα πατώντας γκάζι. Με τέτοιο “πακέτο” στο πίσω κάθισμα, αυτό είναι το πρωτόκολλο.

Ο οδηγός της “Μουλάρας”, είμαι. Έτσι την αποκαλούν στην πιάτσα. Πάντα με φρόντιζε, όπως κι εγώ άλλωστε…

| #121λέξεις | #121words | #flashfiction | #μικρομυθοπλασία | #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Collage: Raskolnick

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αληθεύει η πληροφορία ότι ήταν αστυνομικός ο οδηγός του αυτοκινήτου που βγαίνοντας από τη Βουλή των Ανθελλήνων τραυμάτισε θανάσιμα κι εγκατέλειψε τον νεαρό μοτοσικλετιστή, ούτε είμαι σε θέση να ξέρω αν το αυτοκίνητο είναι όντως χρεωμένο στη συνήθως λαλίστατη μουλάρα που, τούτες τις ώρες που τα κοινωνικά δίκτυα βοούν, έχει καταπιεί τη γλώσσα της.

Ένα τροχαίο, λένε κάποιοι, δεν είναι πολιτικό ζήτημα. Προσωπικά θα διαφωνήσω, αν συνεκτιμηθεί ότι ήταν ένα ατύχημα που συνέβη στο πλέον αστυνομοκρατούμενο σημείο των Αθηνών και το οποίο συνοδεύτηκε από εγκατάλειψη, καταγγελίες για προσπάθεια συγκάλυψης και εκκωφαντική σιωπή.

“Ινδιάνους” και “Ελληνο-ιρακινούς”, τους τσιμπάνε εν ριπή οφθαλμού. Μόνο καταζητούμενοι ναζί κι εγκληματίες του λευκού κολάρου ξεφεύγουν από την τσιμπίδα των άθλιων της “αριστείας”.

#Μπακογιαννη #τροχαιοΒουλη | #121λέξεις | #flash_non_fiction | #μικροπραγματικότητα |#μικρο_εφιάλτης| #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ


Οι πάντες, πλην των δικών μας λακέδων, ομολογούν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, δεν είναι βιώσιμο. Ως και οι στυγνοί χαρτογιακάδες της τραπεζοκρατίας το παραδέχονται, υπαινισσόμενοι εσχάτως ότι η τωρινή κυβέρνηση, στα χνάρια των προηγούμενων, απεργάζεται περισσότερες παραχωρήσεις στα εθνικά θέματα προκειμένου η χώρα να παραμένει τυπικά αξιόχρεη.

Αυτά συμβαίνουν επειδή υπό τα ειδικά καθεστώτα μνημονιακής ή μεταμνημονιακής επιτήρησης, όλοι ανεξαιρέτως οι αχαρακτήριστοι που ψηφίζουμε, αρνούνται την αδυσώπητη πραγματικότητα: η Ελλάδα είναι μια πτωχευμένη χώρα που πρέπει να τύχει των ειδικών προνοιών του Διεθνούς Δικαίου.

Μετά τη μακεδονική σαλάτα και τα αιγυπτιακά σιροπιαστά, είναι απορίας άξιο τι άλλο σκοπεύει να μας σερβίρει ένα πολιτικό προσωπικό, συλλήβδην ενδοτικό. Τώρα μαθαίνουμε ότι το έχουν ρίξει στις προσευχές, υπέρ αναπαύσεως της δύστυχης, ελληνικής οικονομίας…

#Σκοιλ_Ελικικού | #Μωυσηκούλης #Γεραπετριτης_στατς | #αντιπολίτευση_της_πλάκας | #121λέξεις | #flash_non_fiction | #μικροπραγματικότητα |#μικρο_εφιάλτης| #Άσκηση_Γραφής |121 Words

Περισσότερες ιστορίες 121 λέξεων ακριβώς από τον Αλέξανδρο Ρασκόλνικ

Alexandros Raskolnick

All Work And No Play, Makes Raskolnick a Dull Boy.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store